Kentlerin yalnızca mekansal değil, aynı zamanda sınıfsal ve siyasal mücadelelerin düğümlendiği alanlar olduğunu hatırlatan bu çalışma, Türkiye'de son otuz yılda tartışmasız biçimde hegemonik bir konuma yükselen "sosyal belediyecilik" modelini mercek altına alıyor. Aynur Demirli, yaygın kabulün aksine bu modeli ne yerel bir özgünlük anlatısına indirger ne de yalnızca "yoksullukla mücadele" söylemi üzerinden okur. Aksine, sosyal belediyeciliği neoliberal kalkınma paradigmasının yeniden ölçeklenmiş bir uzantısı olarak konumlandırarak, yerel yönetimlerin dönüşen işlevlerini küresel dinamikler bağlamında çözümler. Yedi büyükşehir belediyesinin faaliyet raporlarına dayanan kapsamlı inceleme, bu modelin üç temel eksen üzerinde yükseldiğini gösterir: Sosyal politikanın dezavantajlı gruplara indirgenmesi, yerel kalkınma adına sermaye birikiminin desteklenmesi ve toplumsal yeniden üretimin belediyeler eliyle örgütlenmesi. Demirli'nin çalışması, sosyal belediyeciliği romantize eden ya da yalnızca kültürel-dini kodlar üzerinden açıklayan hakim literatüre güçlü bir itiraz niteliğindedir. Bu kitap, belediyeleri bir "sosyal sığınak" olarak gören iyimser yaklaşımları sorgularken, yerel yönetimlerin aynı anda hem yoksulluğu yöneten hem de sermaye birikimini kolaylaştıran ikili karakterini görünür kılar. Sosyal Politika ve Kalkınma Paradigmasının Dönüşümü Odağında Türkiye'de Sosyal Belediyecilik, bu bağlamıyla, yerel siyaseti anlamak isteyenler için olduğu kadar, sosyal politika ve kalkınma tartışmalarına eleştirel bir perspektif arayan okurlar için de vazgeçilmez bir kaynak.(ARKA KAPAKTAN)

 

İÇİNDEKİLER

 

GİRİŞ
BİRİNCİ BÖLÜM
SOSYAL POLİTİKANIN DEĞİŞEN DİLİ
1.1. KALKINMA ÇAĞINDA SOSYAL POLİTİKA
1.2. KÜRESELLEŞME ÇAĞINDA SOSYAL POLİTİKA
1.2.1. Washington Uzlaşısında 'Sosyal'in Yeri
1.2.2. Post-Washington Uzlaşısı ve 'Sosyal'in Yeniden İcadı
1.3. SÜRDÜRÜLEBİLİR KALKINMANIN GETİRDİKLERİ: KENT ODAĞINDA YERELLEŞEN SOSYAL POLİTİKA

 

İKİNCİ BÖLÜM
TÜRKİYE'DE SOSYAL BELEDİYECİLİK ÇAĞI
1.1. TÜRKİYE'DE İDARİ DÖNÜŞÜM ve SOSYAL BELEDİYECİLİĞİN HUKUKİ ÇERÇEVESİ
1.2. SOSYAL BELEDİYECİLİĞE İLİŞKİN SÖYLEM VE PRATİKLER
1.2.1. Anaakım Literatürde Sosyal Belediyecilik Kavramı Üzerine Bir Tartışma
1.2.1.1. Sosyal Belediyeyi Dezavantajlı Gruplar Odağında Tanımlamak
1.2.1.2. Sosyal Belediyeyi İşlev Listesiyle Tanımlamak
1.2.1.3. Sosyal Belediyeyi Sosyal Devletin Uzantısı Olarak Değerlendirme
1.2.1.4. 'Sosyal' Belediyeyi 'Toplumcu' Olanla Eşitleme
1.2.1.5. Yerel Kalkınmayı Sosyal Belediyenin Görevi Olarak İşaretleme
1.2.1.6. Sosyal Belediyecilik Tartışmalarının Düşündürdükleri
1.2.2. Belediye Örgütlenmelerinde Sosyal Belediyeciliğin Görünüşü
1.2.2.1. Sosyal Hizmetlerin Yerelde Kurumsallaşması
1.2.2.2. Kültür-Sanat ve Sporun Desteklenmesine İlişkin Faaliyetlerin Sosyal Belediyecilik Kapsamında Örgütlenişi
1.2.2.3. Cenaze ve Mezarlık Hizmetlerinin Sosyal Belediyecilik Kapsamında Örgütlenişi
1.2.2.4. Kırsal Kalkınmanın Sosyal Belediyecilik Kapsamında Örgütlenişi

 

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
SOSYAL BELEDİYECİLİĞİN YAPISI: ÜÇ SACAYAĞI
3.1. DEZAVANTAJLI GRUPLARA YÖNELİK 'SOSYAL' POLİTİKA
3.1.1. Sosyal Yardımlar
3.1.2. Sosyal Hizmetler
3.1.2.1. Yaşlılara Yönelik Sosyal Hizmetler
3.1.2.2. Engellilere Yönelik Sosyal Hizmetler
3.1.2.3. Kadınlara Yönelik Sosyal Hizmetler
3.1.2.4. Çocuklar ve Gençlere Yönelik Sosyal Hizmetler
3.1.2.5. Mültecilere Yönelik Sosyal Hizmetler
3.2. YEREL KALKINMANIN DESTEKLENMESİ
3.2.1. İstihdamın Desteklenmesi
3.2.2. 'Sosyal' Konut Politikaları
3.2.3. Tarımsal Kalkınmanın Desteklenmesi
3.3. TOPLUMSAL YENİDEN ÜRETİME KATKI
3.3.1. Kamusal Alanın Dinselleştirilmesi
3.3.2. Yerel Muhalefet Biçimi Olarak Meta-dışılaştırma
SONUÇ

 

KAYNAKÇA